ولدي
خون دل خوردم علي تا كه تو آقا شده اي
پدرت پير شده تا كه تو رعنا شده اي
لشگر امروز به قَدِّ خَم ِ من ميخندد
مَردَكي داد زد و گفت حسين تا شده اي
پا نكش روي زمين كه پدرت ميميرد
با تقلايِ خودت قاتل بابا شده اي
(شاعرش را نميشناسم)
با تشكر فراوان از سرور گرامي جناب آقاي "امير علوي"
علي الدنيا بعدك العفا
در كنار ِ جسم فرزندش پدر جان داده بود
زينب آمد از حرم بيرون و او را زنده كرد...
(شاعرش را نميشناسم)
با تشكر فراوان از سرور گرامي جناب آقاي "محمد محبي"
قتل الله قوماً قتلوك
هر كجا مينگرم جسم تورا ميبينم
صد علي اكبر ِ ديگر به خدا ميبينم
قول دادي كه مرا مثل عصايم باشي
حال بر رويِ زمين چند عصا ميبينم
تا كه گفتي علي ام سنگ به سمتت آمد
مثل مادر رويِ پهلوي تو پا ميبينم
تو نبي بودي و اكنون به رويِ لبِ تو
مانده ام جايِ رَدِ نعل چرا ميبينم!!!
خواهرم آمده از خيمه كه من جان ندهم
عمه ات را تو ببين بين ِ كه ها افتاده
(شاعرش را نميشناسم)
با تشكر فراوان از سرور گرامي جناب آقاي "حميد كرمي"
علي الدنيا بعدك العفا
داغي كه حسين از غم اكبر به جگر داشت
جز خالق ِ اكبر ز دلِ او كه خبر داشت؟
تا آن دم آخر كه بريدند سرش را
او ديده ي حسرت به سويِ جسم پسر داشت
(ميرزا عبدالجواد جودي خراساني)
با تشكر از سرور گرامي جناب آقاي "ميلاد بهنام جو"
علي علي الدنيا بعدك العفا
فروغ ِ چشم من از چشم نيزه ها افتاد
عصايِ پيري من زير دست و پا افتاد
عزيز ِ يوسفِ من چنگ گرگها حس كرد
زبس كه رونق يعقوب ِ قصه ها افتاد
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
قتل الله قوماً قتلوك
چگونه روضه نخواند دلي كه تنها شد
چگونه راه رود آنكه قامتش تا شد
عصاي دست مني روي خاك افتادي
ز جاي خيز كه پير از غم تو بابا شد
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
ولدي
ز دستم مي روي اما صدايم در نميآيد
دلم ميسوزد و كاري ز دستم بر نميآيد
سرم را ميگذارم رويِ كِتفِ خواهرم زينب
الا اي محرم دردم چرا اكبر نميآيد
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
علي علي الدنيا بعدك العفا
گر چه خاصیت یک نخل ثمر داشتن است
نیمی از درد سرم چند پسر داشتن است
به تو و قد رشیدِ تو حسودی کردند
کار ِاین خیره سران چشم نظر داشتن است
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
شبه پيمبر
چشم ِ تو حیثیتِ دریا و جیحون ریخته
بس که جذابیّتِ از این رویِ گلگون ریخته
با ظرافت، لحظه يِ خلق ِ تو دستان خدا
هر هنر که داشته از چنته بیرون ریخته
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا حضرت علي اكبر(ع)
تپش ِ نبض ِ جهان از ضربان افتاده
به رویِ خاک نه یک تن که جهان افتاده
دشت در بُهت فرو رفته و ساکت شده است
چرخ وامانده و از دور ِ زمان افتاده
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
علي عَلَي الدنيا بعدك العفا
داغیست بر دلم که تسلا نمی شود
دیگر لب اذان گوی من وا نمی شود
بر سینه از فراق جگر گوشه ی عزیز
زخمیست تا ابد كه مداوا نمی شود
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
واي عليِّ اكبرم(ع)
بر زانو آمده پسرش را صدا كند
شايد جراحت جگرش را دوا كند
گرچه جگر نداشت نگاهش كند ولي
بالين او نشسته پسر را صدا كند
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
ولدي
پدر از خيمه ها نظر ميكرد
زير ِ لبها پسر پسر ميكرد
پيش ِ چشم ِ پدر علي اكبر
آتش ِ شوق شعله ور ميكرد
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
پسرم
صبحدم بود كه من بر لبِ تو بوسه زدم
حال جايِ لگدِ خصم به لبها مانده
بويِ خون ميوزد از عمق ِ دهانت پسرم
اثري بر لب و دندان تو پيدا مانده
يك فزع كردي و خون صورتِ من را پُر كرد
لخته خونهاي گلويِ تو معما مانده
رويِ اين خاك كِشي پا ولي اما گُل ِ من
در مدينه اثرش بر دلِ ليلا مانده
(شاعرش را نميشناسم)
تپش نبض جهان از ضربان افتاده
به رويِ خاك نه يك تن كه جهان افتاده
يك طرف جسم كه نَه، سايه اي از جسم علي
در كنارش پدري گريه كنان افتاده
يك طرف پيكر بي جان و كمي آن سو تر
سپر و نيزه و شمشير و كمان افتاده
برگ ريزانِ قدش طعنه به پائيز زده
هر طرف پيكرش از باد خزان افتاده
(شاعرش را نميشناسم)
ولدي
ارباً اربا بس كه گرديده تنت
ناتوانم من ز خيمه بردنت
بر مزار ِ خويش تا شمعت كنم
بايد از رويِ زمين جمعت كنم
(شاعرش را نميشناسم)
علي الدنيا بعدك العفا
باد آمد سحاب را گم کرد
اشک از دیده خواب را گم کرد
رفت از دست در افق امید
تشنه کامی سراب را گم کرد
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
ولدي
نگاه مختصری کن به چشمهای ترم
که جان سالم از این مَهلَکه به در ببرم
لبی تکان بده پلکی به هم بزن بابا
نفس بکش علی اکبر نفس بکش پسرم
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
ولدي...
مثل بهار مثل غزل آفريدمت
شعري شدي و با كلماتم خريدمت
از دست التماس كنار دلم بمان
مانند باد رفتي و ديگر نديدمت
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا حضرت علي اكبر (ع)
دويده ام ز حرم تا که زنده ات نگرم
مبند ديده کمي دست و پا بزن پسرم
ز مصحف تنت اين آيه هاي ريخته را
چگونه جمع کنم سوي خيمه ها ببرم
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
قتل الله قوماً قتلوك
الوداع گفت و رفت و بابا ماند
بين تن ها امام تنها ماند
سر ليلا هواي مجنون داشت
چشم مجنون به پاي ليلا ماند
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
امان از دل زينب (س)
هنوز نيزه نخورده ست پيكرت اما
از اين بدن ، جگرت گشت ارباً اربا تر
علي كه رفت كَانَه خيام خالي شد
درست اول كارت شدي تو تنها تر
***
نياز نديدي به خيمه برگردي
كنار اين بدنِ بندبند، بند شدي
به التماس نرفتي كنار از بدنش
همين كه دست به گيسم زدم بلند شدي
(علي اكبر لطيفيان)
اين روضه در حال و هواي عاشورايي خوانده و حق روضه ادا
شود.وگرنه مديون هستيد
علي عَلَي الدنيا بعدك العفا
واژه هايِ تنت از رَحل ِ دو دستم افتاد
سوره هايِ مَدَني در دلِ صحرا مانده
نتوانم به رُخَت بوسه زنم بابا چون
ز تنت ای پسرم تکه ای آيا مانده؟
بس كه پاشيده ز هم رشته ي تسبيح تنت
بُردَنت در نظرم مثل معما مانده
چيدمت در بغل خيمه به زحمت اما
ظاهراً باز كمي از بدنت جا مانده
(شاعرش را نميشناسم)
ولدي
برخیز ای موذن،اذان شد صلا،صلا
بابا دلش گرفته رها کن صدا، صدا
خون لخته می خوری و جوابم نمی دهی
یک دم بدم به این پدر بی نوا،نوا
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا حضرت علي اكبر(ع)
مثل بهار مثل غزل آفریدمت
شعری شدی و با کلماتم خریدمت
از دست التماس کنار دلم بمان
مانند باد رفتی و دیگر ندیدمت
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا حضرت علي اكبر(ع)
با سر ِنیزه تنت را چه به هم ریخته اند
ذره ذره بدنت را چه به هم ریخته اند
سنگها روی لب خشک تو جا خوش کردند
این عقیق یمنت را چه به هم ریخته اند
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
تقديم به روح همه ي گذشتگان كه يك ياحسين(ع)گفتند و حالا دستشان از اين دنيا كوتاه است
علي عَلَي الدنيا بعدك العفا
انگار بنا نیست سری داشته باشی
سر داشته باشی ، جگری داشته باشی
انگار بنا نیست که از میوه ي باغت
اندازه کافی ثمری داشته باشی
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
علي علَي الدنيا بعدك العفا
فروغ ِ چشم من از چشم نيزه ها افتاد
عصايِ پيري من زير دست و پا افتاد
نماز ظهر ِ مرا پس اذان نخواهي گفت!؟
گلو بريده لبِ خشك ات از صدا افتاد
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
یا شبه المصطفی(ع)
قصد کرده است تمام جگرم را ببرد
با خودش دلخوشی دور وبرم را ببرد
من همین خوش قد و بالاي حرم را دارم
یک نفر نیست از اینجا پسرم را ببرد
دسترنج همه ي زحمت من این آهوست
چقدر چشم نشسته ،ثمرم را ببرد
این چه رسمی است پسر جاي پدر ذبح شود
حاضرم پاي پسرهام،سرم را ببرد
تا به یعقوبِ نگاهم نرسیده خبرش
می شود باد برایش خبرم را ببرد
نیزه دنبال دلم بود تنش را می گشت
قصد کرده است بیاید جگرم را ببرد
تو فقط قول بده دست به گیست نزنی
مقنعه ت بازکنی ، بال و پرم را ببرد
تو برو خیمه خودم پشت سرت می آیم
چه نیازي است کسی محتضرم را ببرد
دست و پاگیر شدم ،زود زمین می افتم
یک نفر زود ، تن درد سرم را ببرد
همه سرمایه ام این است که غارت شده است
هر که خواهد ببرد جنس حرم را...ببرد
صد پسر خواسته بودم ز خدا ،آخر داد
صد علی داد به من تا که سرم را ببرد
(علی اکبر لطیفیان)
ولَدي
به پيش چشم پدر ناگهان پسر افتاد
همينكه خورد پسر بر زمين پدر افتاد
رسيد هلهله و خنده ها به گوش حسين
ميان معركه آقا به درد سر افتاد
مگر كه قول ندادي عصايِ من باشي؟
بلند شو پدر ِ پيرت از كمر افتاد
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
(ابد والله يازهرا ما ننسا حسينا)