يا امام صادق(ع)
اين غُصه را به نام مدينه سند زدند
بر آه آهِ خستگي اش دستِ رد زدند
در كوچه ها چقدر به آقا لگد زدند
ميگفت نام فاطمه و حرف بد زدند
از بس دويده خميده شده،بي رمق شده
اين پير ِمردِ غمزده خيس ِ عرق شده
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
حتي در آن لحظه كه جسمش نيمه جان است
آقا به فكر ساعت و وقت اذان است
او سنگِ مارا نيمه شب بر سينه ميزد
آقاي ما از بس كه خوب و مهربان است
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
زآتش دلِ من صحبتي نكن نامرد
سكوت سبز مرا غيرتي نكن نامرد
بزن تمام تنم را كبود كن اما
به نام فاطمه بي حرمتي نكن نامرد
(شاعرش را نميشناسم)
يا امام صادق(ع)
دارم براي رنگِ تنت گريه ميكنم
پايِ نفس نفس زدنت گريه ميكنم
باور كنيم حرمت تو مستدام بود؟
يا بردن تو بردنِ با احترام بود؟
باور كنيم شأن تورا رَد نكرده است؟
اين بد دهانِ شهر به تو بد نكرده است؟
گرد و غبار، روي تو اي يار ريختند
روي سر ِتو از در و ديوار ريختند
هرچند بين كوچه تنت را كشيد و بُرد
دستِ كسي به رويِ زن و بچه ات نخورد
باران تير و نيزه نصيب تنت نشد
دست كسي مزاحم پيراهنت نشد
اين سينه ات مكان نشست كسي نشد
ديگر سر تو دست به دست كسي نشد
(علي اكبر لطيفيان)
يا امام صادق(ع)
اشک غربت به چشم های فلک
رخت ماتم به قامت دنیا
بوی شهر مدینه پیچیده
بین هر کوچه از بهشت خدا
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
ای بهار همیشه های خدا
ای که از آسمان شدی جاری
از چه این روزها شکسته شدی
بغض داری ولی نمی باری
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
مباد آنکه عبای تو یک کنار بیفتد
میان راه ، تن تو بی اختیار بیفتد
تو را خمیده خمیده میان کوچه کشیدند
که آبروی نجیبت از اعتبار بیفتد
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
آسمان است و زمين دور سرش مي گردد
آفتاب است و قمر خاك درش مي گردد
اين قد و قامت افتاده درخت طوباست
اين محاسن بخدا آبروي دين خداست
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
خسته و سالخوردهي ايام
ديگر از پا به بستر افتاده
به زمستان رسيده پائيزش
گل ياسي كه پرپر افتاده
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
گوشهي بستر مرگ افتاده
پيرمردي كه غريب و تنهاست
پاي تا سر بدنش ميلرزد
اثر زهر ز رنگش پيداست
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
بقيع ! باز كن آغوش روح پرور را
كه در برت بِكِشي ميهمان آخر را
بقيع ! غسل زيارت كن و ضريح بساز
كه بوسهها بزني پيكري مطهر را
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
لايوم كيومك يا اباعبدالله
از كار غربتت گرهاي وا نميكند
اين شهر ، با دل تو مدارا نميكند
اين شهر ، زخم بيكسيات را...عزيز من
جز با دوايِ زهر مداوا نميكند
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا شيخ الائمه
نه فقط بادِ خزان برگ و برش را سوزاند
زهر از راه رسيد و جگرش را سوزاند
دست و پا ميزد و ساعات نَفَسگيري داشت
لبِ پُرخون ، دلِ صدپاره...چه تقديري داشت
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
از سوز زهر آب شد از پاي تا سرم
با اشك همقدم شده ساعات آخرم
پايم به سوي قبله ، لبم غرق خون شده
ديگر رمق نمانده به اعضاي پيكرم
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
آن قدر بيصدا و خموش از ترانهاي
حِس ميكنم شكسته و بيآشيانهاي
آقا شنيدهام پِيِ مركب دويدهاي
پاي برهنه،نيمهي شب،چي كشيدهاي؟
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
آتش گرفته بار دگر آشيانه ات
چون شعله ها گرفته ام امشب بهانه ات
هر گوشه اي كه مينگرم خاطرات توست
اينجا پُر است گوشه به گوشه نشانه ات
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
آئينه بود و سنگْ دلش را شكسته بود
عمري به پايِ لحظه ي مرگش نشسته بود
آن شب دلش براي زيارت گرفته بود
از شوق ِ وصل ، بندِ دل از هم گسسته بود
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
اگر چه اصل و نسب از تبار اُلفت داشت
به بي وفائي اين روزگار عادت داشت
دوباره سينه ي دريائي اش پر از غوغاست
که بين آن همه شاگرد باز هم تنهاست
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
منم آن دل که ز داغ تو به دریا میزد
روضه ات شعله به دامان ثريا ميزد
مو سپیدی که دو دستش به طنابی بستند
پیر مردی که نفس در پی آنها میزد
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا شيخ الائمه
پیرمردی که حضرت جبریل
زائر غربت نگاهش بود
کوچه ها را همین که طی میکرد
صد فرشته کنار راهش بود
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
عالم ز آه تیره تر از صبح محشر است
خونِ جگر به دیده ي آلِ پیمبر است
شهر مدینه گشته عزاخانه ي وجود
رخت سیاه بر تن زهرا و حیدر است
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق (ع)
ناگهان زلفِ پریشان تو را میگیرند
سر سجاده گریبان تو را میگیرند
تو در این خانه بنا نیست که راحت باشی
چند هیزم سر و سامان تورا میگیرند
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
كشید بند طناب و شما زمین خوردی
شبیه مادرتان بی هوا زمین خوردی
تمام آینه ها ناگهان ترك خوردند
مگر چه قدر شما با صدا زمین خوردی؟
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
کاش من هم به لطف مذهب نور
تا مقام حضور می رفتم
کاش مانند یار صادقتان
بی امان در تنور می رفتم
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
مثل همیشه شهر مدینه عزاگرفت
از دودِ آهِ حضرت صادق فضا گرفت
هفت آسمان برای غمش گریه می کنند
از غصه اش دل پره درد خدا گرفت
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق (ع)
غروب سرخ نگاهش به رنگ ماتم بود
غریب شهرِ خودش نه، غریب عالم بود
چقدر روضهٔ کرب و بلا به پا می داشت !
به روی سر در خانه همیشه پرچم بود!
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
باز گرفته دلم برای مدینه
باز نشسته دلم به پای مدینه
شکر خدا عاشق دیار حبیبم
شکر خدا که شدم گدای مدینه
بال فرشته است، سایبان قبورش
بال فرشته است، خاک پای مدینه
در کفنم تربت بقیع گذارید
صحن بقیع است، کربلای مدینه
کرب و بلا می شود دوباره مجسم
تا که به یاد آورم عزای مدینه
دست من و لطف دست با کرم تو
جان به فدای بقیع بی حرم تو
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا امام صادق(ع)
مادر چه گویمت که عدو جز جفا نکرد
حق تو را ادا ننمود و چه ها نکرد
در خانه دشمنان علي از در آمدند
دشمن ز بام آمد و شرم از خدا نکرد
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب....
يا امام صادق(ع)
فصل غم آمده زمان عزاست
کنج سینه شراره ها دارم
رخت ماتم به تن نمودم و باز
بین چشمم ستاره ها دارم
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
يا شيخ الائمه
شیخ الائمه ام که شکستند حرمتم
با هیزم آمدند شبانه زیارتم
در احترام موی سپیدم همین بس است
در بین شعله ها شد تکریم ساحتم
ادامه ي شعر در ادامه ي مطلب.....
(ابد والله يازهرا ما ننسا حسينا)