پنج تن

          كريم ابن الكريم

بيشتر از حدِّ انتظار ِ فقير است

آنچه كه در بين ِ كوله بار ِ فقير است

 

پيش ِ تو افتادنم مقام ِ بلندي است

گاه زمين خوردن اعتبار ِ فقير است

 

داد زدم خانه يِ تو را بشِناسم

روزيِ يك شهر در هوار ِ فقير است

 

خير ببيند خودش و ايل و تبارش

هر كه به دنبالِ كار و بار ِ فقير است

 

بين ِ كرم خانه جايِ اهل كرم نيست

بيشتر ِ وقتها كنار ِ فقير است

 

گريه يِ من باز كرد قفل ِ كرم را

ريخت و پاش ِ كريم كار ِ فقير است

 

بيشتر از التماس كردنِ سائل

سفره يِ تو چشم انتظار ِ فقير است

 

پشتِ در ِ خانه ات مُعَطّلِمان كن

آبرويِ رفته اعتبار ِ فقير است

 

اهل ِكرم هر كجايِ شهر كه باشند

هر شب جمعه سر ِ مزار ِ فقير است

(علي اكبر لطيفيان)

شعر مرثيه حضرت زهرا سلام الله عليها_زبانحال اميرالمؤمنين عليه السلام

                يا اول مظلوم

هرگز غمي اندازه يِ غمهايِ من نيست

از بعدِ تو در اين مدينه جايِ من نيست

من همسرم را ميشناسم ، فاطمه ، نه

اين صورتِ تو صورتِ زهرايِ من نيست...

(علي اكبر لطيفيان)


شعر مرثيه حضرت زهرا سلام الله عليها

 

 

/**/                 يا اول مظلوم

هرگز غمي اندازه يِ غمهايِ من نيست

از بعدِ تو در اين مدينه جايِ من نيست

من همسرم را ميشناسم ، فاطمه ، نه

اين صورتِ تو صورتِ زهرايِ من نيست...

(علي اكبر لطيفيان)

 

شعر مرثيه سيدالشهدا عليه السلام_گودال قتلگاه

         امان از دل زينب(س)

آنقَدَر آه كشيدم بخدا خسته شدم

تا به گودال رسيدم بخدا خسته شدم

 

شمر ِ بد ذات بدو عمه يِ سادات بدو

بسكه امروز دويدم بخدا خسته شدم

 

بهتر آن است كه من زود از اينجا بروم

بسكه دشنام شنيدم بخدا خسته شدم...

(علي اكبر لطيفيان)

شعر مرثيه حضرت زهرا سلام الله عليها

          يا صديقة الشهيده

باز هم اي دختر ِ پيغمبر ِ اكرم بمان

مَرهَم ِ دردِ علي ، اي دردِ بي مَرهَم بمان

 

زندگيِّ رو به راهي داشتم چشمم زدند

كوريِّ چشم ِ همه با شانه هايِ خم بمان

 

دستهايِ تو شكستَش هم پناهِ مرتضاست

تكيه گاهِ محكم ِ من پيش ِ من محكم بمان

 

تو نباشي پيش ِ من اينها زمينم ميزنند

اي علمدار ِ مدينه پايِ اين پرچم بمان



این نفس هایِ شکسته قیمتِ جانِ من است

زنده ام با یک دمت پس لطف کن یک دم بمان

 

كم ببوس دستِ مرا دارم خجالت ميكشم

من حلالت ميكنم اما تو هم يك كم بمان

 

آب ها از آسياب افتاد خوبت ميكنم

يار ِ هجده ساله ، هجده سالِ ديگر هم بمان

 

رفته رفته كار ِ من دارد به خواهش ميكشد

التماست ميكنم پيشم بمان پيشم بمان...

(علي اكبر لطيفيان)